Vroeger, in de prehistorie van 2025, was Formule 1 simpel. Een coureur zag een bocht, kreeg een doodswens en smeet zijn auto met de subtiliteit van een sloopkogel de apex in. Je hield je adem in omdat de wetten van de fysica ter plekke werden herschreven. Vandaag de dag? Vandaag kijken we naar de meest geavanceerde vloot rijdende powerbanks ter wereld die met een collectieve zucht de bocht naderen.
Het geluid van een moderne F1-auto die een bocht aanvalt, doet me nog het meest denken aan een stofzuiger die per ongeluk een sok heeft opgezogen. Hèèèè-puf. Dat is geen technisch mankement, dat is ‘harvesting’. De heren coureurs vallen de bocht niet meer aan; ze voeren een beleefd gesprek met hun batterijmanagement-software om te vragen of er nog drie procent stroom over is voor het volgende rechte stuk.
We kijken niet meer naar gladiatoren, we kijken naar accountants met een racelicentie.
“Kijk hem die bocht eens nemen!” schreeuwt de commentator enthousiast, terwijl we op de beelden een auto zien die zo traag door de chicane keutelt dat je bijna de tijd hebt om de kleine lettertjes op de sponsorstickers te lezen. De brute bochtensnelheid die je maag deed omdraaien, is opgeofferd op het altaar van de duurzame efficiëntie. De auto’s glijden over het asfalt als een overwerkte kantoorklerk over een gladde bedrijfsvloer: onzeker, zoekend naar grip en vooral doodsbang om te veel energie te verbruiken.
De FIA beloofde ons “close racing” maar ze vergaten erbij te zeggen dat dit komt omdat niemand meer genoeg energie in de accu heeft om een inhaalactie af te ronden. Het is een collectieve optocht van hyperintelligente softwarepakketten die toevallig vier wielen hebben. De topsnelheid op de rechte stukken is indrukwekkend op een Excel-sheet maar in de bochten, daar waar de helden werden gesmeed, ziet het eruit alsof ze op zoek zijn naar een parkeerplekje bij de supermarkt.
Formule 1 was ooit de sport van het onmogelijke. Nu is het de sport van het optimale. En geloof me, het optimale ziet er verdomd traag uit.